OVER DEZE BLOG

Deze blog is gemaakt als reisdagboek van onze camperreis door de Peleponnesos en het eiland Kefalonia. We wilden onze familie en kennissen graag laten weten hoe wij met onze camper onze (Griekenland) reizen ervaren. Bedoeling was om elke dag wat korte verhalen te plaatsen, maar de korte verhalen werden gaandeweg de vakantie steeds langere verhalen.

Eenmaal thuis heb ik de blog wat proberen te pimpen met nuttige en grappige links. Naar mijn idee, maar misschien denk jij daar anders over.Ze zitten her en der verstopt in de verslagen.

Alle links zijn in oranje tekst, en openen in een nieuw venster. Dus als je het niks vindt, gewoon wegklikken.
Maar mijns inziens staan er zeker voor camperaars nuttige links bij.
In het rechtermenu ook onze route.

De berichten zijn ingekort door middel van deze tekst: >>>klik hier om de rest te lezen>>>

Rechts boven aan elke pagina zie je een diashow. Wil je de foto's groot zien, klik dan op het venster en vervolgens kom je in ons webalbum. Klik dan links op 'diavoorstelling' of 'volledig scherm', vervolgens op F11, en je krijgt de foto's mooi groot in het venster. Onderaan je scherm heb je dan allerlei mogelijkheden om de diashow in te stellen.

Zoals in de meeste blogsites is ook hier de laatste dag als eerste vermeld.

Wil je bij de eerste dag beginnen, ga dan via het 'archief' in het rechtermenu naar de betreffende dag. Helemaal beneden aan elke pagina kun je ook doorbladeren of terug naar de startpagina.

Als je wilt reageren, stuur ons dan gerust een mailtje.

groet,

Monique en Michel

Zondag 11 oktober - de laatste dag

Om acht uur worden we wakker. Het is nog steeds doodstil op de camping. Monique’s boek is zo spannend dat ze - nog in slaaphouding – eerst nog wat wil lezen.
Ik maak een sterke koffie, zet de kachel wat hoger, en zit op de stoel gewoon een beetje naar buiten te mijmeren.

De laatste vakantiedag… en dan gaat het gewone leven weer verder…
Maar dat is niet zo. Voor Monique voor het grootste deel wel, maar ik val sinds ongeveer een week toch al weer wat terug in een ietwat gespannen onzekerheid.
Enkelen onder jullie weten dat.....

Zaterdag 10 oktober

Half acht. Ondanks dat we dicht bij de snelweg staan, hebben we uitstekend geslapen.
Het valt echter niet mee om na vijf weken warm weer nu op de buitentemperatuurmeter 10 graden te zien. Het is dat het een digitaal display is, want ik heb de neiging om er tegenaan te tikken, zoals vroeger bij ons thuis bij de ouderwetse barometer, waarvan de wijzer wel eens bleef hangen. Ik zet de kachel aan, die niet weet wat hem overkomt, en duik lekker nog even tegen de ‘gebreide boks’ van Monique aan, om zo te wachten tot de binnentemperatuur op stand ‘behaaglijk’ is aangekomen. Dat is al vrij snel, maar ...

vrijdag 9 oktober

We hebben, slechts onderbroken door een enkel plasje, prima geslapen. Ik sta negen uur op. Denk ik. Maar de klok mag hier in Italie een uurtje terug, dus zit ik net na achten met een espresso achter de laptop wat te schrijven. Of is het vóór de laptop? Monique zegt vanuit het bed, dat ik erachter zit. Ik zeg dat ik ervoor zit. We zoeken het op.

Voor het ontbijt hebben we sandwichbrood, allerlei beleg en een lekker gekookt eitje van een Griekse kip. We doen niet veel vanochtend. Terwijl sommige mensen ...

Donderdag 8 oktober

Als we vanochtend naar buiten kijken, twijfelen we even of we wel echt wakker zijn. Zien we nu echt een groepje werklui staan bij het parkje in wording? We knijpen in elkaars armen, wrijven eens goed in de ogen, zetten de brillen op, en kijken nog eens. Het is echt waar. Dat we dat nog mee mogen maken deze vakantie. Er gaat hier gewerkt worden vandaag! Vier bouwvakkers staan zo te zien te overleggen hoe ze het aan zullen pakken. Wat, dat weten we nog niet. Voorlopig hangen en zitten ze in diverse posities waarin je Nederlandse plantsoenwerkers ook vaak aan kunt treffen.
Ik ga een en ander maar eens .........

Woensdag 7 oktober

We worden net na zevenen wakker van zacht gepiep.
Het lijkt van onder onze camper te komen. Buikliggend op het bed steken we onze hoofden door het raam, kijken naar beneden, en kreunen allebei tegelijk ‘aaaahhhhh….’! We zien vier knuffels van jonge hondjes met hun kopjes onder onze camper uitkomen, schuin omhoog kijkend naar ons. Monique, die eigenlijk helemaal niet zo van de honden is, valt bijna in zwijm voor dit aandoenlijke kwartet. ‘Je zou er toch zo eentje mee naar huis nemen’ zegt ze. ‘Ja, maar hij wordt wel zó groot’ zeg ik, wijzend naar de moeder van 80 x 100 x 25 cm, die ook net tevoorschijn komt. Die moeder hadden we ...

Dinsdag 6 oktober

Vandaag gaan we door naar de linkerbovenhoek van onze kaart van de Peleponnesos: Kalogria. Wie ons blogdagboek goed gelezen heeft, weet dat we daar in het begin van onze reis ook een aantal dagen gestaan hebben. Het einde van ons verblijf in Griekenland komt nu toch echt in zicht. Donderdag 8 oktober om 18:00 uur gaat onze boot van Patras naar Ancona/Italië. Omdat we donderdagochtend ook nog Aza en Ayelo - het echtpaar in Valimitika - gedag willen zeggen, willen we graag al morgenavond, woensdag 7oktober, aan het strand bij de taverne in dat kleine dorpje staan.
De afstand van Elea - waar we nu staan - naar Valimitika vinden ...