dinsdag 29 september

Bij de taverne zijn ze al vroeg aan het werk. Met afbreken weliswaar. Het ding wordt zorgvuldig ontleed en we staan er van te kijken wat er allemaal tevoorschijn komt. Ergens vanonder het palmdak komt zelfs een heuse dubbel-assige caravan aan het daglicht. Er zal uiteindelijk niet meer overblijven dan een grote iets verhoogde houten vloer, en een aantal palen waarop een houten dak met wat palmbladeren rust. Die palmbladeren zullen de winter vermoedelijk ook niet doorkomen. Naast het restant van de taverne zien we nu ook nog een douche met waterkraan. Daaronder staat een tempex bak vol met kleine visjes. Gezien de zwerfhonden in de buurt zullen die ook de winter niet halen. Als de honden hier Crocs eten zullen ze de vis ook wel lusten.

Op deze wederom prachtige dag ...

nuttigen we na de gebruikelijke duik in de zee het gebruikelijke ontbijt. De markt in Zaharo staat ook op het menu, en die is tot twaalf uur. Aangezien het twaalf kilometer fietsen is, moeten we voortmaken.

Huna en Birgitte rijden net weg met de camper, want zij organiseren de BBQ vanavond, en moeten voor 12 personen eten en drinken inslaan. Lothar uit de Duitse Hoek vertelt ons hoe te rijden met de fiets. Er is een binnendoorweg naar Zaharo, zodat we niet de drukke E55 over hoeven. We nemen allebei de rugzak mee, want de markten in Griekenland kennende komen we met veel groente en fruit thuis. We fietsen rond kwart over tien weg. De weg waar Lothar over vertelde is niet moeilijk te vinden. Een prachtige slingerende weg langs de bergen, met aan weerszijden van de weg groene varens. Zowaar komt ons ineens de geel-en-groene Smart van Lothar en Bärbel al claxonerend voorbijrijden. We zien twee rechterhanden zwaaiend uit het open dak van het kleine ding. Zo klein dat hij op een aanhanger past die ze achter hun camper hebben hangen. Wij doen het maar met de fiets. Zo af en toe komen we langs een paar huizen. We komen ook langs de ‘Thermal Springs of Kaiafa’, waar we enkele jaren geleden even hebben gestopt. Heel even maar, want de lucht van de gezondheidsbevorderende zwavelbaden zorgde voor een heftig toenemende peristaltiek van onze slokdarm en maagdarmkanaal. We weten ons nog te herinneren dat er een soort grot was waarin het zwavelhoudende water was, en waarin we mensen zagen zitten. Wat ons opviel was dat geen van de gezichten van die mensen een uitstraling had, waaruit een of ander helend effect bleek. Het tegendeel zelfs. Geen wonder bij die lucht. Als je wilt weten hoe het ruikt: doe 5 eieren in een afsluitbaar (liefst Tupperware) doos. Zet ze dan in een kastje waarin het minstens 30 graden is, laat het kastje verder met rust, en als je na 5 weken het kastje opent, krijg je al een vermoeden. Als je het doosje opent weet je het zeker. Wij weten het want dit is ons nog niet zo lang geleden overkomen in onze camper. Blijkbaar zijn de Kaiafa baden behoorlijk lucratief, want er is een heel nieuw stuk aangebouwd, en we zien zelfs een modern met glas overkoepeld bad. We rijden snel door. Mijn God, wat een lucht!

Net voor Zaharo zien we de eerste zigeuners al. Want de ondernemers op een markt in Griekenland bestaan toch voor een groot deel uit zigeuners. Als we de fietsen kwijt moeten, stel ik nog even voor dat ik een paar zigeunerjongetjes vraag om voor 50 cent een paar uur op de fietsen te passen, maar we besluiten ze toch maar met een kabelslot aan een hek van een huis te bevestigen. Op de markt is het een feest van herkenning. Binnen 15 minuten zijn we Huna en Birgitte, Lothar en Bärbel, en Kelly en Gaby tegen het lijf gelopen. Allen uit de Duitse Hoek. Maar zo groot is de markt ook niet.

Wie we ook tegen het lijf lopen, en Monique twijfelt daar nog over, is de zigeunerdame uit de haven van Poros, Kefalonia. Weten jullie nog, die mooie zigeunerdame die door haar man gemept werd? Ik herkende ze meteen. Ze staat op dezelfde manier te schreeuwen als tegen haar man in de haven van Poros, maar vermoedelijk is zij hier haar waren aan het aanprijzen, en in Poros ging het waarschijnlijk over de verdeling van het huishouden. Of zoiets. Samen met een andere zigeunerdame heeft zij hier een groentekraam. Maar dat hebben de meeste ondernemers hier op deze markt. Er is een straatje van groente en fruit, en er is een straatje met van alles wat. Gereedschap, kleding, petjes, CD’s en DVD’s die opvallend genoeg op veel markten weer door noord-Afrikanen worden verkocht, schoenen, sokken, zonnebrillen van het formaat waarbij je bij voorruitbreuk van je auto niet direct een nieuwe ruit nodig hebt, herenonderbroeken met in de band het merk ‘underwear’, damesondergoed, BH’s , enzovoorts. Bij de BH”s sta ik een tijdje te kijken. Ja, van de prijs dan, want je kunt graaien en grabbelen voor een euro. Er liggen hier naar schatting ongeveer voor de behoefte van 800 borsten van maat A t/m Z, BH’s in de meest feestelijke uitvoeringen. Gewoon op een hoop. Zo ook met de schoenen. Op een andere markt vorig jaar werd er niet echt geweldig op gereageerd als ik foto’s maakte van vooral zigeunerstandjes. Ik krijg de indruk dat hier hetzelfde geldt, dus probeer ik het beeld te schetsen. Een houten plateau van 80 cm hoog, 6 meter lang en 2 meter breed. Daarop zoveel losse schoenen dat er geen stukje kaal plateau meer te zien is. Die schoenen liggen dan ook nog eens 3 hoog. Daartussen in, iets rechts uit het midden zit een zigeunerdame op een krukje. Echt een zigeunerin uit het boekje. Zij heeft een rode jurk aan die tot over de uitgestalde schoenen valt. Een ervaren etaleur zou hier nog een prijs mee kunnen verdienen. Functioneel is het echter niet, want niet alleen de verschillende modellen liggen door elkaar, ook de maten. Monique denkt een leuke schoen gevonden te hebben, maar als zij hem pakt, blijkt de voet van de zigeunerin er aan vast te zitten. Wij gaan snel naar de volgende stand. Ook een schoenenstand, echter met een Griekse uitbater. Het verschil met de zigeunerstand – in ieder geval op deze markt – is dat deze Griek alles keurig gesorteerd heeft.

Er is een looppad van ongeveer anderhalve meter breed tussen de kramen. Net breed genoeg voor enkele verkopers die met hun waren in winkelwagentjes de markt op en neer lopen. Denk aan kleedjes, fleecevesten, blikjes fris e.d. We komen zelfs een karretje tegen met houten stoelen die aan de man gebracht moeten worden.

Na al dit vertier gaan we maar eens groente en fruit kopen. Je weet niet wat je ziet, zoveel druiven, tomaten, komkommers, parpika’s, ja noem het maar op. Zo mooi dat je je afvraagt ‘wat is er toch in Godsnaam mee gebeurd onderweg naar Nederland?’ En zo goedkoop, dat je je afvraagt ‘Hoe lang is het toch in Godsnaam onderweg geweest naar Nederland?’

Want heel veel dingen mogen dan in Griekenland niet zo geweldig geregeld zijn, een van de eerste levensbehoeften van de mens, gezonde voeding, is hier op de markt spotgoedkoop. Wat hebben we gekocht? In totaal voor €3,50 (drie euro en vijftig cent) hebben we 6 komkommers, 2 kilo witte druiven (zonder pit), 8 kleine rode paprika’s, 2 meloenen en 2 kilo tomaten. Ja, lees het nog maar eens na.

Net als we denken ‘dat wordt wel een hele volle rugzak, lopen we Huna en Brigitte weer tegen het lijf, die voorstellen om alles in hun camper te leggen, die vlakbij geparkeerd staat. Kelly en Gaby hebben hetzelfde gedaan, want zij zijn ook op de fiets. Dat gedaan hebbende gaan we met zijn zessen op het dichtstbijzijnde terrasje frappe drinken. Het is het terrasje van een kleine supermarkt in het straatje waar de groentemarkt is. De eerstvolgende marktkraam is van de mooie en gemepte zigeunerdame. We zien haar man er nu ook bij staan. Ze zijn nu poeslief tegen elkaar. Hoelang zal het duren?

Zes frappe’s bestellen bij de jongedame in de supermarkt; ze wordt er goed zenuwachtig van. Dat komt niet vaak voor, lijkt het wel. Maar even later zitten we met zijn zessen lekker aan de rietjes te zuigen uit de plastic bussen. 1 euro per stuk, da’s geen geld. Het terrasje is ook bijzonder. 3 verschilende rechthoekige tafeltjes, nog veel meer verschillende (plastic) stoeltjes en wat krukjes, een grote diepvrieskist met verweerde reclamestickers van een of ander ijsmerk, een frisdrankkoelkast, een rek met groene en blauwe en verroeste gasflessen, en lege kratten bier van wel zeven of acht verschillende merken door elkaar opgestapeld. Alles tegen regen en zon beschermd door een luifel die ooit een gekunstelde groene kleur bezat, maar door de jaren heen een natuurlijke groene schutkleur heeft aangenomen. Dit alles op een oppervlak van 2x 6 meter, waarbij de eerste 2 meters ook nog eens vrijgehouden moeten worden voor in- en uitgaande klandizie van de supermarkt. Maar heel gezellig.

Huna en Brigitte willen nog naar de Lidl wat kilometers verderop. Kelly, Gaby en wij tweetjes gaan naar een grote supermarkt in het dorp, met de fiets. Gaby maakt een pastasalade voor bij de BBQ en heeft daarvoor ‘Gurken’ nodig. Wij kopen een paar flessen zoete rode wijn, een fles ouzo, blikjes cola en blikjes bier. Toch nog een zware rugzak. Gelukkig biedt Kelly aan om 1 van de anderhalf liter flessen in het ijzeren mandje achterop zijn fiets te leggen. We fietsen met zijn viertjes de mooie weg weer terug. Kelly voorop, dan Gaby, Monique en ik. Wie de Griekse wegen kent, kan zich voorstellen dat wij onderweg diverse malen gevreesd hebben voor het leven van onze fles wijn, zo in dat ijzeren mandje. We komen weer langs de stinkbaden. Kelly en Gaby willen even stoppen, want ze zijn hier wel eens geweest, en toen hebben ze veel waterschildpadden gezien . ‘Scheisse’ denken en ruiken we, maar we stappen ook maar af. Kelly verteld dat hij wel eens in de baden heeft gezeten. Goh, hij ziet er toch nog wel erg goed uit met zijn 55 jaar. Zullen wij dan ook maar? Nee, het is echt niet te harden en we fietsen met zijn vieren door. Rond twee uur komen we weer bij onze campers aan het strand aan. We eten een kleinigheidje. Niet teveel want om zes uur begint de BBQ.

Bij ons naast is een gespreksgroepje begonnen, zo lijkt het. Een man die gisteren bij ons een heel verhaal stond te vertellen over o.a. de geschiedenis van Duitsland, wat ons totaal niet interesseerde, staat nu bij de buren. Met een pijp in de mond en een wandelstok in een hand heeft hij ook daar het hoogste woord. Dan komt er nog een stel bij staan. Kennen jullie dat?

Dan ben je als man ergens met je vrouw (of als vrouw met je man) en dan kom je een ander stel tegen (dat je wel of niet kent), je praat ergens over, en binnen de korste keren zijn de vrouwen met elkaar in gesprek, en de mannen. Als man denk je dan misschien ‘was ik net leuk met die vrouw aan het praten over BH’s van een Euro, en dan denkt die man dat ik liever met hem auto’s begin’. En als vrouw denk je misschien ‘was ik net leuk met die man aan het praten over Buggatti Veyron’s, en dan denkt die vrouw dat ik liever over de BH’s van Marlies Dekker begin’. Dan wordt het een vrouw-vrouw, man-man gesprek. Tegelijkertijd. Nu is er dus een vijfde in het spel (die met die pijp en met die stok) die de gave schijnt te hebben met beide partijen tegelijkertijd te communiceren. Dit is al verwarrend, laat staan in het Duits. En omdat alle vijf blijkbaar graag aan het woord willen zijn, gaat logischerwijs het volume ook omhoog. Nou denk je misschien ‘let er dan niet op’, maar hier viel niet niet op te letten. Monique vindt sowieso dat Duitsers hard praten, maar misschien heeft dat iets met erfelijke belasting te maken... Maar goed, de BBQ komt eraan.

Vanuit onze camper kijken we zo in het Duitse kamp en zien we om vijf uur dat de boel al gereed wordt gezet. We gaan ook alvast onze tafel en stoelen brengen, en tevens onze kleine ronde CampingGaz-BBQ, die met losse gasbussen werkt. We nemen ook maar even een ouzo met ijs, zodat het Duits straks wat vloeiender eruit komt. Want er zal Duits gepraat moeten worden. Eens zien, wie hebben we allemaal met de BBQ. Huna en Brigitte, Lothar en Bärbel, Kelly en Gaby, Hans en Uta, Costa en Barbara, en wij tweetjes. Costa is een Griek die met de Duitse Barbara is getrouwd. Zij wonen ergens in de buurt. Als we net goed aan het eten zijn komt Mike, de eigenaar van de taverne, ook even aanzitten. Vlotte vent, al vinden we wel dat hij een klein beetje zijn best zou mogen doen om wat Engels of Duits te leren met jaarlijks zoveel vooral Duitse gasten over zijn vloer. Hij spreekt behalve Grieks echt helemaal niks over de grens. De BBQ is uitstekend verzorgd en hartstikke gezellig. Onze BBQ moet een productie verwerken die ongekend is voor dat kleine ding. We eten gegrilde souvlaki’s, kipfilets en rolletjes spek met vijgen. Daarbij Griekse salade, een koude pastasalade, een aardappelsalade, tsasiki, nog een salade, en diverse sausjes en marinades. Gaby heeft de pastasalade gemaakt, en als Monique naar de ingrediënten vraagt, blijken ‘Meuren’ worteltjes te zijn. We leggen uit dat bij ons ‘meuren’ iets van slapend stinken is. Het is reuze gezellig met op de achtergrond alweer een plaatje van een zonsondergang. Helaas gaat dat in deze contreien gepaard met een overdosis muggen die feilloos de onbedekte huid weten te vinden. Vooral de enkels zijn populair. Monique blijkt vooral hele appetijtelijke billen te hebben (wat ik allang wist). De volgende dag tellen we op de rechterbil alleen al 13 grote bulten. We ruimen snel af en gaan wat dichter aan zee zitten. Er wordt een kampvuur gemaakt (ja, daar zijn die Duisters toch wel goed in), met zo’n weggooibarbequegeval die we bedekken met grote dennenappels. Het bos achter ons ligt behalve met afval ook bezaaid met deze enorm grote appels. Dat brandt heel mooi en bescheiden. Hartstikke leuk, gaan we thuis ook doen. De drank vloeit rijkelijk en als iemand zich zo ontspannen en ongeremd voelt om een scheet te laten, zegt Gaby ‘Du meurst’. Kijk, die leert snel. Vertaald naar het Nederlands zou ze zeggen ‘jij wortelt’. Ze heeft de grootste lol. De drank vloeit iets te rijkelijk voor Birgitte. Haar al wat ouder spijsverteringsstelsel kan blijkbaar de Tsipori die wij hebben meegebracht, niet zo snel verwerken. Ze zegt dat ze naar bed gaat, maar als ze de richting op loopt van haar huis in Duitsland, gaat Monique er maar achteraan om ze naar de camper te brengen, die op 5 meter afstand staat. Zo wordt iedereen een beetje tipsy, maar wel gezellig. Rond een uur of 1 vinden we het allemaal tegelijk wel welletjes en gaan we slapen. We lopen naar onze camper en vinden we dat een paar leuke mensen hebben kennen geleerd. We wassen en poetsen ons nog wat en vallen snel in zzzzzzlaaaaap.

Kato Samiko - KM 26335 - N37°31.848’ E21°34.610’

mm2greece2009/maps weergeven op een grotere kaart