Donderdag 1 oktober

We zijn vannacht af en toe wakker geworden van een enkele ‘brommert’ die over het pad langs onze camper reed. Verder kwam er nog een groepje mensen zachtjes pratend langsgelopen, en hoorden we ergens midden in de nacht iets verderop links van ons een auto stoppen, en ietsje later een auto ergens rechts van ons. Van de rechtse horen we het portier openen en weer sluiten. Vervolgens horen we iemand over het pad voorbijschuifelen naar links, een portier van de auto links van ons openen en sluiten en dan is het stil. Een half uur later het hele ritueel in omgekeerde volgorde, en even later rijden beide auto’s stilletjes weg. In het eerste jaar ...
camperen in Griekenland werden we van deze gebeurtenissen wel een beetje nerveus. Nu niet meer. Grieken zijn nachtmensen en wat wij van Griekse kennissen hebben gehoord zijn behalve de Olympische Spelen hier ook de OverSpelen bedacht. Zo kun je op stille strandjes nog wel eens nachtelijke taferelen meemaken, waarmee menig adult-internetsite gevuld kan worden. Maar afgezien van deze lichte storingen is de nacht in diepe rust.

Rond acht uur ontwaken we, en als we het raam aan het hoofdeinde volledig openen, zien we een ons bekend beeld: strand en zee in de roze gloed van de ochtendzon. Als je het minieme geluid van de golven wegdenkt, zou je zweren dat de wereld even stilstond. Ik kan niet wachten om in dit beeld op te gaan, loop de 50 meter over het zand en verstoor de spiegeling van de stille zee als ik in het glasheldere water loop. De kleine visjes zijn waarschijnlijk ook blij om me te zien, want ze zwemmen nog net niet mijn mond in. Verser kan vis niet zijn. Gelukkig voor hen lust ik alleen nieuwe haring (met ui), rolmops, zure haring, lekkerbekjes en kibbeling, maar die verwacht ik hier niet aan te treffen, dus houd ik mijn mond goed gesloten.
De koffie heeft Monique natuurlijk al klaar, als ik even later weer bij ons mobiel éénkamerappartementje kom.

We ontbijten buiten de deur en besluiten om hier nog een nacht te blijven. Vandaag vullen we met zonnen, zwemmen, lunchen en vooral veel lezen. De dag duurt voor ons gemiddeld 70 bladzijden als we aan het avondeten toe zijn. We eten o.a. een soort gehaktballen met iets vettigs erom gewikkeld, die we bij de Lidl hebben gekocht omdat we ze er wel lekker vonden uitzien. Het vermoeden dat we geen olie in de pan hoeven te doen blijkt juist, want met het vet dat er met het bakken afkomt, kunnen we bijna een kopje vullen. Waar het gehakt eigenlijk van gedraaid is konden we niet ontcijferen op de verpakking. Die wetenschap zou waarschijnlijk de smaaksensatie ook alleen maar minder prettig maken.

We hebben vandaag uiteraard ook een hond bij de camper. Monique is er niet zo blij mee, maar ze lijkt er een klein beetje aan te wennen. Dan blijkt de hond ineens een eigenaar te hebben. Over het strand komt een Griek aangelopen, die net heeft gezwommen. Hij roept ‘Tiffany’, en de hond reageert en blijkt de-hond-van te zijn. Deze hele aardige man, die Monique en ik vanaf nu ‘meneer Tiffany’ noemen, komt met ons een babbeltje maken. Hij spreekt Engels met een zwaar Grieks accent, en blijkt kapitein op de grote vaart te zijn geweest en veel van de wereld gezien te hebben. Als we een tijdje met hem in gesprek zijn zegt hij tegen mij ‘you speak very good English for a German’. Ja, dat durf ik ook wel te zeggen, de Duiters kennende die ik Engels heb horen spreken! ‘No, we are from Holland’ zeggen we. Meneer Tiffany :‘Oh Amsterdam, Rotterdam!’ Wij: ‘ ‘No, Beuningen’. Maar dat kent ie niet. Hij is er nog nooit mijn zijn schip geweest. Meneer Tiffany vraagt zich af waarom we eigenlijk niet eerder in het seizoen komen, want dan is het beter weer. En het is ook wat drukker, want dan zijn er zeker wel 50 tot 100 man in deze baai van zo’n 500 meter.
Dat wij dat nog te druk vinden begrijpt hij volgens ons niet zo goed. Ook niet dat wij 30 graden overdag en 25 ’s nachts in september al heel wat vinden. Hij vertelt nog dat er hier in de komende jaren flink gebouwd zal worden. Hotels en appartementen uiteraard. Hij heeft hier aan de overkant van de straat zelf 15 jaar geleden een huis gekocht met een stuk grond van one acre, voor 150.000 euro, wat nu al vier keer over de kop is. Na ons gesprekje loopt hij in zijn zwemshort en met handdoek in zijn nek samen met Tiffany naar zijn inmiddels kostbare stekje. Waarschijnlijk vindt Tiffany het bij ons gezelliger, want na een kwartier is hij alleen terug en blijft bij onze camper liggen. Ook als het al donker wordt.

Als je zelf een hond hebt hoef je hem eigenlijk helemaal niet mee te nemen naar Griekenland met de camper. Er zijn hier overal zoveel zwerfhonden dat je elke dag een andere hond kunt nemen op de plek waar je staat: ‘A-Doug-For-a-Day’. Je neemt een paar dozijn wegwerphondebakjes mee, en een riem of lijn van een paar meter. Als je op een leuke plek arriveert, heb je meestal binnen de kortste keren contact met een leuke hond, die over het algemeen zeer snel vriend(in) met je wil worden. Je geeft dat beest wat te eten en te drinken en hij/zij is niet meer bij je weg te slaan. ’s Avonds bindt je hem aan de lijn en leg je hem/haar voor of onder de camper. De meeste zwerfhonden in Griekenland slaan bij het minste of geringste aan, dus dat is een geruststellend gevoel ’s nachts. Rustgevend is een ander verhaal. Als je de volgende dag weer vertrekt vul je de bakjes nog een keer bij, maakt hem/haar uiteraard los van de lijn, en rijdt naar de volgende plek. Je hoeft er geen schuldgevoel over te hebben, want het dier heeft een keitoffe dag gehad met eten en drinken. A doug for a day: iedereen tevree. Onze Tiffany doen we maar niet aan de lijn, want waarschijnlijk wil hij straks terug naar Meneer Tiffany. Als we deze avond echter een aantal keren door het raampje naar buiten kijken, ligt hij nog steeds als een hondendrol opgerolt voor onze deur. Welterusten jongen, pas goed op ons.

Langouvardo - KM 26400 - N 37°05.517’ E 21°34.969’

mm2greece2009/maps weergeven op een grotere kaart