Maandag 5 oktober

Als we wakker worden besluiten we om hier in ieder geval nog een dag en een nacht te blijven. We maken een planning voor de dag.
- Ontbijten
- Uurtje fietsen (lang zat)
- Zwemmen + liggend opdrogen in de zon op het strand
- Lunchen bij de camper, 30 meter verwijderd van onze handdoeken op het strand
- Zwemmen, zonnen, lezen op het strand
- koken
- eten
- avondprogamma

Na het ontbijt gaan de ATB’s van de drager en ...
trekken we de strakke broeken aan. We crossen wat door het bos heen en weer, en fietsen naar het nabijgelegen dorpje. We proberen elk onverhard weggetje dat we zien. De meeste lopen uiteindelijk dood in een olijfboomgaard of in struikgewas. Het voordeel van ATB’s vinden we dat we er bijna overal mee kunnen komen, en dat ze tegen een stootje kunnen. Voor het doen van boodschappen hebben ze natuurlijk het gemis van de bagagedragers, maar dan hebben we een rugzak om.

Normaliter hebben we...
2-zijdige SPD-pedalen op onze fietsen. Dat is een systeem waarmee je je speciale fietsschoenen vast klikt op speciale pedalen. Hier de uitleg voor geinteresseerden.
Maar omdat we de laatste tijd bijna altijd de ATB’s meenemen als we met de camper weggaan, hebben we combipedalen gemonteerd: Eén zijde SPD, en de andere zijde een gewoon pedaaloppervlak. Omdat we ook wel eens met gewone kleding en gewone schoenen op de ATB rijden, vinden we dit een goed compromis.

Monique gebruikt haar SPD-schoenen eigenlijk hoofdzakelijk voor het spinnen. Dat is net zoiets als fietsen met zijwieltjes: als je stil komt te staan, val je niet om. Waarschijnlijk zit Monique in haar hoofd een beetje bij het spinnen, want als we aan het eind van een onverhard weggetje stoppen, valt ze pardoes om en lijkt het alsof ze horizontaal verder wil fietsen. ‘Au au’ roept ze, met de greffel in haar knievlees. Met SPD-schoenen moet je je voeten wel even met de hielen naar buiten draaien om los te komen voor je stopt, anders blijf je verankerd, Moniekie!
We spoelen de greffel en het meeste vuil eraf met water uit onze bidons, en uiteraard verlangt Monique dat ik enkele zoenen op haar knie geef. Maar goed dat we beiden EHBO hebben. Mèt aantekening reanimatie en AED. En kusjes!

Na het fietsen verloopt de rest van het dagprogramma als gepland. Ook de avond valt weer even mooi in als de voorgaande dagen. Als de zon achter de horizon verdwenen is, schijnt hij nog met zijn laatste kracht tegen de onderkant van de wolken, die als een donzen krans rond de bergtoppen van Pilos zweven. Elke avond zien we in het westen de zon iets eerder vertrekken, en in het oosten de maan iets later arriveren, alsof de zon de achtervolging heeft ingezet. We kunnen alleen maar gissen wanneer hij de maan een ronde zal lappen.

Als we rond een uur of elf op bed liggen, merken we dat de baan van de maan ook iets veranderd is. Gisteren werd het gezicht van Monique beschenen, vandaag ben ik het bleekgezicht.
Een klein bed, een groots gevoel...

Elea - KM 26562 - N37°21.010’ E21°41.590’

mm2greece2009/maps weergeven op een grotere kaart