vrijdag 2 oktober

We zullen het voorlopig niet meer hebben over ‘heerlijk rustig geslapen’, ‘vanuit het bed springen we de warme en heldere zee in’, ‘nu eerst een espresso’, ‘een heerlijk ontbijtje met gekookte eitjes’, enzovoorts. Dat is misschien wel vervelend om te horen als je daar in het Nederlandse aan het werk bent. En daarnaast wordt het mogelijk ook een beetje saai.
Goed, in aanmerking genomen dat we het bovenstaande vanochtend wèl allemaal uitgevoerd hebben, willen we vandaag vertrekken naar Methoni. Daar hebben we namelijk een bescheiden feestje.

Voor het waarom ...
gaan we even terug naar 2008: Toen we vorig jaar in Methoni aan kwamen, reden we langs de zee en stopten op een parkeerplaats vlakbij het centrum. We zaten daar nog even in de camper met de deuren geopend wat rond te kijken toen daar een man op ons afkwam die in het Nederlands zegt ‘Jullie zijn ook ver van huis’. ‘Jij anders ook wel’ is dan een voor de hand liggend antwoord, dachten wij. Echter was de man helemaal niet zo ver van huis, maar slechts 10 autominuten.
John de Jong woont met zijn vrouw Ivonne al negen jaar in Methoni. We raakten in gesprek en hij nodigde ons uit voor de koffie. Wij volgden hem met onze camper, en zo kwamen we terecht bij een prachtig huis, in de bergen gelegen, met uitzicht op Methoni, en op een leuk stuk grond met o.a. veel olijfbomen. We werden heel hartelijk ontvangen door John’s vrouw Ivonne. John en Ivonne zijn beiden kunstenaar. Kijk maar eens op hun website. Als je dit mooi vindt, en ooit in de buurt bent van Methoni, maak dan eens een afspraak. Het is de moeite waard. We kregen ook een rondleiding door hun galerie onderin het huis, en daarna ging het aan de koffie en, zoals het ‘hoort’ in Griekenland, een alcoholisch iets. Eerlijk gezegd weten we niet meer wat het was, maar wel dat het lekker was en gezelligheid opwekkend.

John speelt tevens prachtig piano en Ivonne zingt al even mooi Griekse liederen. Met die piano wist John vorig jaar het gevoel van Monique zo te beroeren, dat ze op een prettige manier in tranen raakte. Aan de binnenkant van haar ogen kwam het beeld op van haar vader Tonnie, die misschien op dat moment ook wel thuis voor de piano zou zitten. Ja, dat krijg je als je al een week of vier van huis bent. We hadden een hele leuke en hartelijke middag en werden meteen uitgenodigd voor een ‘Hollandse meeting’ de volgende dag ergens in de buurt. In Methoni en omgeving wonen redelijk wat Nederlanders, of zijn Nederlanders op zoek naar een huis. En toevallig was er dus de volgende dag een muzikale meeting gepland in een taverne buiten Methoni.
Bij deze aan het strand gelegen taverne zijn tevens mooi aangelegde camperplaatsen, waar wij konden staan. Je begrijpt dat wij een feestje in een taverne, áán het strand, en met het bed op 20 meter afstand, niet graag laten schieten. Wij gingen dus ook direct op de uitnodiging in. Die middag, wat tevens de laatste dag van het seizoen was voor de taverne, werd een onvergetelijke bijeenkomst, met uitvloeisel naar heel veel afzakkers in de camper van Hans en Carla, tevens feestgenoten. Hans en Carla zouden later als een rode draad door onze terugreis naar Nederland lopen.
Er werd volop muziek gemaakt door John op keyboard, Ivonne met haar prachtige stem, Annie op trekzak, en Hans op viool. Het repertoire begon Grieks,maar ontaarde aan het eind van de middag in Andre Hazes- en Hepi & Hepi-achtige liederen. De ook aanwezige locale Griekse gasten zijn waarschijnlijk nu nog steeds in de veronderstelling dat er oertraditionele Hollandse muziek werd gemaakt.
Afijn, het was een beregezellige dag, waar we altijd met veel plezier aan terugdenken. Ook aan de mensen die we daar hebben ontmoet. In de voorbereiding voor de vakantie van dit jaar hebben we via de mail contact gehad met enkele mensen van vorig jaar, met de mededeling dat we weer in de buurt zouden komen, en dat we het wel leuk zouden vinden als er weer iets dergelijks georganiseerd kon worden. En daarmee komen we terug bij nu, vrijdag 2 oktober 2009.

In het begin van de middag arriveren we op de parkeerplek waar het vorig jaar allemaal begon. We hebben niets meer gehoord van John, terwijl we begrepen hadden dat hij ons nog zou bellen. Behalve een stuk of vijf campers staat er ook behoorlijk wat wind, en we lunchen maar binnen in de camper, want anders blijft er geen korrel hagelslag op het brood liggen. Ja, hagelslag. We kunnen dan bijna elke dag wel Griekse salade en tsasiki eten, maar op het brood gaan gewoon kaas, pindakaas, jam en hagelslag. Na de lunch rijden we langs het water, en de gemeentecamping die gesloten is, maar waar toch campers en caravans staan, via hele enge straatjes naar de doorgaande weg naar Kalamata. We willen eerst gaan kijken of de taverne waar vorig jaar het feestje was, nog geopend is, en of we daar kunnen overnachten. Dat kan dus niet, want het ziet er verlaten uit, en de toerit is afgesloten met een ketting. Oei, da’s nou jammer! Dan is daar in ieder geval het feestje van vanavond niet. Want we weten op dit moment nog niet waar het wel is.

We rijden terug naar de parkeerplaats in het dorp. Of is het stad? We weten het eigenlijk niet. Daar aangekomen is het vol, maar rijdt net een grote Flair (camper) weg. We zetten onze camper in de vrijgekomen plaats, maar zien dat we in feite net in het uitzicht van een appartement staan. Nou ja, misschien kunnen we de camper straks verplaatsen, want dat vinden we niet zo netjes. Zeker niet omdat er ook een ‘no-camping’ bordje ergens verscholen onder een boom staat. We besluiten eerst John maar te bellen. Wat gebeurt: een dame zegt in het Engels dat de telefoon uit staat, en dat we het later nog maar eens moeten proberen.
Net als ik dat vertel aan Monique, zien we een auto aan komen rijden, met daarin een ons bekend voorkomend, zoekend kijkend gezicht. John dus. Die was al naar ons op zoek. Hij was ook al op de (gesloten, maar ook weer niet…) camping geweest, en had daar gelijk ook maar een Hollands stel uitgenodigd voor vanavond. Het is een leuk weerzien met John. Gelukkig gaat alles goed met John en Ivonne, en hij verteld dat het etentje vanavond in Methoni zelf is. Hij wil ons laten zien waar, en we stappen in zijn auto en rijden door allerlei smalle straten langs de hele leuke taverne. Via een geldautomaat gaat het weer terug naar de camper.
Ondanks dat John zijn keyboard nog moet herprogrammeren voor vanavond, stelt hij voor dat we eerst even met ons drietjes iets gaan drinken bij het cafeetje vlakbij onze camper. We bestellen freddo’s en een frappé op dit hele gezellige terras van dit hele gezellige cafe met hele gezellige muziek. Het laatste is natuurlijk persoonlijk, maar we horen hier artiesten die een soort mix van jazz, Cubaans, blues en traditioneel Grieks maken. Hier gaan we ons thuis eens in verdiepen. We zien veel Grieken met een laptop op het terras zitten, en het blijkt dat ze gratis Wifi aanbieden als je hier wat gebruikt. Cool man!
In deze sfeervolle en relaxte ambiance babbelen we wat bij met John, en na een half uurtje gaan onze wegen tot vanavond uit elkaar. Teruggekomen bij de camper, net om de hoek, spreken we een stel Hollanders die ook uitgenodigd zijn voor vanavond, maar vanwege een sterfgeval in de familie de avond begrijpelijkerwijs liever in rust door willen brengen.

We verplaatsen de camper een meter of vijf, zodat we niet meer direct voor het aparement staan. Ondertussen is er in de haven iemand aan het windsurfen geslagen, en zowaar ook iemand aan het kitesurfen. Dat hebben ze hier in Methoni niet vaak gezien, want hij heeft enorm veel belangstelling. Mijn belangstelling heeft het ook, want zoals enkelen van jullie misschien wel weten heb ik ook een redelijk fanatiek windsurfverleden, en heb ik twee weekendcursussen kitesurfen gevolgd. In 1993 ben ik gestopt met het windsurfen, maar de laatste jaren jeukt het toch weer behoorlijk. Zeker als we zo langs de stranden van de westkust van de Peleponnesos rijden, waar het zeer rustig is, met een prachtige zee, en met regelmatig redelijk wat wind en een leuke deining. Ooit……
De wind trekt nog meer aan en we besluiten tot 20:00 uur in de camper door te brengen met lezen en schrijven. We hebben zowaar een redelijke internetverbinding hier op deze parkeerplaats, dus hoeven we ook gebruik te maken van het internetcafé net om de hoek.

Ondertussen wordt de wind een stormachtige wind, en onze camper bijna gezandstraald. Met het zand vliegt ook de tijd voorbij, en tegen achten gaan we ons maar eens mooi maken. Met een douche, een volledige hoofdscheerbeurt, en effe lekker insmeren ben ik snel klaar, maar Monique heeft iets langer nodig, want die kan niet zo goed een keus maken uit de tig kapselvarianten uit haar kapselarsenaal. Dan komt ze echter toch weer als een beautyqueen uit ons kleine badkamertje, en denk ik ‘kiek, dies mooi van mien’. Rond kwart over acht lopen we Methoni in, op weg naar de taverne. Ietwat twijfelend, en af en toe een verkeerd straatje nemend, bemerken we allebei dat Methoni toch wel iets heeft voor ons. Dat kun je soms hebben, je voelt je ergens wel of niet op je gemak. Wij kunnen ons voorstellen dat er aardig wat Nederlanders hier een huis zoeken. We vinden Methoni tot nu toe een leuke gezellige plaats, met in ieder geval een heel leuk internetcafé, waar we ons in onze dromen al elke dag een freddo zien drinken.

Al dromend zien we de taverne. John staat toevallig net buiten op het straatje en neemt ons mee naar binnen. Wij zijn de laatsten van de genodigden. We hebben twee lange tafels achter in de taverne, waar ook het keyboard van John al staat. Handenschuddend en kussend maken we kennis met alle gasten. John & Ivonne, Alet & Gerard, en Annie (van Annie & Hans) kennen we al van vorig jaar. Hans van Annie & Hans is er niet bij. Hij is samen met Hans van Carla & Hans (volgen jullie nog?) een zeilboot aan het terugvaren van Griekenland naar Nederland. Verder is er een stel dat op de camping staat die gesloten is maar ook weer niet; een stel dat we ook voor het eerst zien maar waar we de namen niet meer van weten, maar een mooie kale man en een mooie verzorgde vrouw die niet zo piep meer zijn maar er nog wel piep uitzien, en die 3 maanden in een hotel zitten; en een stel wat pas getrouwd is: Anton & Chris(?). We zijn al snel over en weer aan het kletsen.
Monique met Anton, en ik met Chris(?). Dit pasgetrouwde stel heeft 2 huizen in Griekenland. Gekocht en opgeknapt als belegging. Ze staan nu beide te koop. In het huis dat niet als eerste verkocht wordt gaan ze zelf deeltijds wonen. Chris(?) blijkt o.a. mediator te zijn, dus wie ons een beetje kent, en weet met welke problemen ik op dit moment te maken heb, kan zich voorstellen dat ik met Chris in een interessant gesprek verzeild raak. Ondertussen komt het eten op tafel. We eten tsasiki, Griekse salade, stukjes courgette in een beslagje en dan gefituurd (ben de naam vergeten, maar is een specialiteit van de Bulgaarse eigenaar van de taverne), en een héééél groot stuk kalfsvlees. Het lijkt wat op een karbonade maar dan twee-en-een-half keer zo groot. Daarbij gebakken aardappels en vanzelfsprekend een litertje rode huiswijn. Ondertussen laat John aan zijn keyboard de eerste Griekse melodieën neerdwalen in de taverne. Even later vult Ivonne hem aan met haar prachtige stem. Je zou zweren dat ze Griekse was. Niet alleen de Nederlandse hoek vindt het gezellig, maar er is ook een lange tafel met Engelse gasten en een paar tafeltjes met Griekse gasten die de muziek weten te waarderen. Het wordt een hele gezellige avond die rond half een ’s nachts haar einde vindt. Als we buiten de taverne afscheid staan te nemen wordt er bij de slagerij tegenover net een heel stel gestripte varkens uitgeladen. ‘Strakke billen’ valt Monique op, als ze die dieren op een rijtje ziet hangen. ‘Ja, dat heb ik ook als al het vet eraf is’ zeg ik. Anton & Chris lopen met ons mee naar onze camper. Zij hebben de auto iets verderop staan. We kletsen nog gezellig wat en aangekomen bij de camper wordt het ding nog bezichtigd. Dan nemen we afscheid van deze hele aardige mannen. Dan douchen en naar bed. Truste.

Methoni - KM 26502 - N36°49.069’ E21°42.460’

mm2greece2009/maps weergeven op een grotere kaart