vrijdag 9 oktober

We hebben, slechts onderbroken door een enkel plasje, prima geslapen. Ik sta negen uur op. Denk ik. Maar de klok mag hier in Italie een uurtje terug, dus zit ik net na achten met een espresso achter de laptop wat te schrijven. Of is het vóór de laptop? Monique zegt vanuit het bed, dat ik erachter zit. Ik zeg dat ik ervoor zit. We zoeken het op.

Voor het ontbijt hebben we sandwichbrood, allerlei beleg en een lekker gekookt eitje van een Griekse kip. We doen niet veel vanochtend. Terwijl sommige mensen ...
 werkelijk hun hele camper van binnen aan het poetsen zijn, zitten wij met een boek op de bank. Poetsen doen we thuis wel. De enige voorbereidingen voor het vervolg van de autoreis vanmiddag zijn controle onder de motorkap, de klok een uur terugstellen en de TomTom op West-Europa instellen. Zo dommelt en schommelt de ochtend langzaam voorbij.

Tegen enen eten we nog wat, en dan merken we dat de boot langzaam vaart gaat minderen. Uit de geluidsinstallatie klinkt in diverse talen – die alle ongeveer gelijk klinken – dat we over een half uur in de haven van Ancona aanmeren. De stroomkabels worden er aan de buitenkant van de campers uitgehaald, en we checken of alle ramen, deuren, luiken en kastjes goed gesloten zijn. Onze draaibare stoelen gaan weer in rijrichting, en dan zijn we er klaar voor.

Er zijn altijd mensen die denken dat de hele wereld van hun is. Zo ook de Zwitsers die vóór ons op het dek staan. Tijdens het wachten in Patras probeerden ze al de hele tijd voor te dringen, en tussen de verschillende rijen langzaam rijdende campers naar voren te zigzaggen. Heeft geen enkele zin, want de plek die je op het dek krijgt is een Glücksspiel. Ook nu wil hij er weer eerder tussenuit piepen. Terwijl wij met onze camper aan de beurt zijn om uit de rij te komen en de boot af te rijden, wil deze Arsloch weer voorkruipen.
De Griekse Minoanmedewerker, die normaliter misschien niet veel te zeggen heeft, is hier echter de baas, en dat laat hij heel duidelijk merken. De Zwitser wordt keihard teruggefloten, en komt voorlopig niet aan de beurt, zien we als we de boot afrijden. Poli Kalo, Minoan.

In een lange colonne slingeren alle bootverlaters langzaam het haventerrein af, en Ancona uit. Als we eenmaal op de Autostrada Adriatica zitten, kunnen we aardig doorrijden. Dat doen de Italianen ook. Nu hebben wij toch al in aardig wat landen met de auto aan het verkeer deelgenomen, maar de Italianen slaan qua driftigheid en onvoorzichtigheid toch wel alles vinden we. Ok, ze halen het niet bij het weggedrag van de verkeersdeelnemers in de Dominicaanse republiek, maar in Italië moet je als buitenlandse automobilist toch wel heel erg scherp zijn.

Halverwege de rondweg bij Milaan wordt het even een chaos. Als we door een van de tolstations zijn, waar zo ongeveer 15 stroken samen moeten smelten tot 2 rijstroken, loopt alles gigantisch vast. We denken dat er ook een ongeluk gebeurd is, want we horen diverse sirenes. Van vijftien stroken naar twee… en dan moet je de Italianen hebben, die een ander dan misschien nog net het licht in de ogen gunnen, maar ritsen is een begrip wat in hun asociale verkeershoofd niet voorkomt. Gewoon puur omdat men een ander niet voor wil laten, ontstaan er diverse mini-aanrijdinkjes. Spiegels eraf, bumpers los, en dat soort onbenullige dingen die helemaal niet hadden gehoeven. Onze parkeersensoren, die ik zowel voor als achter in de bumper heb gemonteerd, kunnen ook een beetje schuin naar opzij ‘kijken’, en geven regelmatig de hoogste frequentie piepjes, en ‘0,1’ (10 cm) op het digitale display. Een uur duurt dit geouwehoer. Als we eenmaal op twee stroken zitten, kunnen we weer met bijna normale snelheid doorrijden. En dat doen we dan ook.

We willen als het enigszins kan vanavond in Zwitserland ofwel op de parkeerplaats net voor de Gotthardtunnel overnachten, ofwel bovenop de pas http://nl.wikipedia.org/wiki/Gotthardpas , waar we op de heenweg ook overnacht hebben. Het zal een beetje afhangen van de tijd en het weer. Vorig jaar was rond deze tijd de pas zelfs afgesloten ivm sneeuw, dus dan wordt de keus gemakkelijk. Na vandaag tot nu toe ongeveer 300 kilometer gereden te hebben, maken we rond half zeven een stop om wat te eten. Terwijl ik een dutje van een kwartier doe, maakt Monique een paar tosti’s en koffie. Lekker. Om zeven uur kunnen we er weer tegen, en vervolgen we onze weg. Het weer begint al aardig om te slaan. Het is de meeste tijd zwaar bewolkt en af en toe valt er al regen. Als we goed en wel in Zwitserland de grens over zijn, begint het echt door te regenen. We hadden niet anders verwacht na vier jaar op rij door Zwitserland gereisd te hebben. Vooral vanwege het weer is dit wel een van de laatste landen waar we zouden willen wonen. Als we naar schatting nog een uur moeten rijden,wordt het gelukkig droog. Ruim van tevoren wordt op borden langs en boven de weg al aangegeven welke passen er ‘offen’ of ‘gespertt’ zijn. Onze Gotthard is open, maar we besluiten gezien het tijdstip toch maar te overnachten op de laatste parkeerplaats en tankstation voor de Gotthardtunnel: Stalvedro Gottardo Sud. We komen er rond half elf aan. Er staan een stuk of zeven campers, dus er is plek zat.

Het is mooi geweest. Zeshonderd kilometer gereden vinden we zat. De ouzo gaat op tafel, en we nemen een lekkere neut. Douchen hebben we geen zin meer in, dus we lappen onszelf maar op met een paar wegwerpwashandjes. Heel handig om bij je te hebben.

Het was nogal een overgang vandaag. Van 30 graden en strak blauw in Italië zitten we nu in goed 10 graden. Het is op dit moment wel erg helder. Als we op bed liggen en onze hoofden beurtelings uit het dakluik steken, zien we de Gotthard onder een prachtige sterrenhemel. Ook mooi, vinden deze twee Lucky Stars die nu gaan slapen.

St Gottardo Stalvedro - KM 27407 – N46°31’251’ E8°38.089’

mm2greece2009/maps weergeven op een grotere kaart