Zondag 11 oktober - de laatste dag

Om acht uur worden we wakker. Het is nog steeds doodstil op de camping. Monique’s boek is zo spannend dat ze - nog in slaaphouding – eerst nog wat wil lezen.
Ik maak een sterke koffie, zet de kachel wat hoger, en zit op de stoel gewoon een beetje naar buiten te mijmeren.

De laatste vakantiedag… en dan gaat het gewone leven weer verder…
Maar dat is niet zo. Voor Monique voor het grootste deel wel, maar ik val sinds ongeveer een week toch al weer wat terug in een ietwat gespannen onzekerheid.
Enkelen onder jullie weten dat.....
ik een paar maanden voor de vakantie overspannen ben geraakt, en inmiddels ook in een arbeidsconflict zit verwikkeld. Daardoor was het tot drie dagen voor vertrek nog onduidelijk of we wel of niet op vakantie zouden gaan. Van vakantievoorpret was daarom dit jaar helaas geen enkele sprake. Uiteindelijk zijn we, mede op advies van onze huisarts en de Arbo arts, toch vertrokken. Het heeft ons beiden goed gedaan, hoewel het zeker bij mij toch wel een week duurde voordat ik de kwestie mentaal en fysiek wat los kon laten. Deze laatste vakantieweek borrelt een en ander vanuit mijn harde schijf toch weer omhoog. Als ik zo zit te mijmeren, komt mijn Monique, mijn steun en toeverlaat,en mijn maatje, uit bed en met een dikke knuffel ben ik er weer helemaal bij!

Eerst douchen op de camping, onder de heerlijke douches met aparte warm- en koud kranen. En geen muntautomaten hier, dus ik heb de tijd om relaxed alles te scheren.
Als we weer helemaal spic & span zijn, en in gepaste herfstkledij gestoken, halen we de verse broodjes op bij Frans. We nemen ruimschoots de tijd voor het ontbijt, uiteraard op zondag met een gekookt eitje erbij. Daarna raapt Monique nog een zak walnoten bij elkaar onder een grote notenboom op de camping. We kletsen wat met onze overbuurvrouw, terwijl haar man hun caravan vertrekklaar maakt. Behalve deze twee Nederlanders en wij zijn er niet meer mensen op dit veld. Als de vrouw vertelt over het herseninfarct van haar man, en wat dat voor gevolgen heeft gehad, beseffen wij eens te meer hoe goed we het hebben. Gelukkig is het uiteindelijk met haar man behoorlijk goed gekomen, maar ‘de oude’ zal hij nooit meer worden.

Ongeveer half elf vertrekken we. We groeten campingeigenaar Frans, die buiten loopt, en we slingeren via een heuse steile haarspeldweg door en uit de stad Stromberg, waar Schweppenhausen tegenaan ligt.
Nog even diesel tanken en dan gaan we de snelweg op voor het laatste stuk. Thea en Tonnie (paps en mams van Monique), Truus (mams van Michel), en Ria (oudste zus van Michel) zullen ons vanmiddag welkom heten met een welkomstlunch. Ruim vijf weken vakantie vinden ze toch wel erg lang.

Via sms-jes houden we het thuisfront op de hoogte van onze vorderingen. Bij de grens bij Venlo stoppen we even voor een plasje, en kunnen we dankzij TomTom vrij nauwkeurig sms-en hoe laat we in Beuningen zullen zijn. Twee minuten over twee, en dat klopt precies als we de Fazantlaan inrijden.
Het weerzien gaat weer gepaard met menige traantje. ‘Veel te lang’ zegt Thea. ‘Veel te kort’ denken wij. Wij hadden graag nog een aantal maanden rondgetoerd, maar dat zeggen we maar niet. Na heerlijke taart komt mams Thea met haar enige echte soep en ragout.
Als paps Tonnie daarna dan ook nog met gevulde eitjes en andere hapjes komt, krijgen we een vermoeden dat we vanavond waarschijnlijk niets meer hoeven te eten. Paula (zus Monique) met dochter Mayra komen ook nog gedag zeggen. Met een glaasje erbij wordt het een hele gezellige middag, maar om een uur of zes vinden wij het welletjes, en willen we ons huis wel weer eens zien.
Behalve een welkomsttekst op de voordeur, en een door Tonnie gepimpte tuin, is er niets veranderd. ‘Wat een ruimte!’ roepen we als we binnenkomen. We pakken het hoognodige uit de camper. De rest komt morgen wel.
We douchen, zetten toch maar een wasje aan, en hangen de rest van de avond op de bank. Effe wennen hoor.

Wat is het een fijne vakantie geweest.
Zoals al eerder geschreven was de vakantie tot een paar dagen voor vertrek nog onzeker. We zijn echter blij dat we geweest zijn, want we hebben ervan genoten. In tegenstelling tot voorgaande jaren hadden we nu heel bewust nauwelijks iets gepland in deze vakantie. Geen bezichtigingen, geen excursies, geen verplicht ‘rondje Peleponnesos’, maar gewoon zien wat op ons pad kwam. Het eiland Kefalonia was wel iets wat we wilden zien, dus daar hebben we wel min of meer een ‘rondje gedaan’. Maar het was allemaal heel relaxed.
Het weer was bijna de gehele vakantie erg mooi. De dagtemperatuur lag rond de 30 graden, en s’ nachts hebben wij de thermometer nooit onder de 22 graden zien aangeven.

Het was de vakantie van de zonsondergangen, van de maanopkomsten, van de leuke geplande (toch) en toevallige ontmoetingen, van de zwerfhonden, van de ouzo, van de heerlijke zee, van het afval, van de idyllische overnachtingsplekjes, van de mooie stranden, van de Griekse salade,van de barbecue, van de muggen, van de ontbijtjes, van de gastvrije Grieken, van..... zoveel meer.
Maar vooral van ons met onze heerlijke compacte camper. Niet elk stel kan ruim vijf weken zo close met elkaar leven. Close in gevoelsopzicht, en natuurlijk letterlijk wat betreft een zeer beperkte ruimte waar je elkaar bijna constant voor de voeten loopt. Wij kunnen dat gelukkig wel. Uiteraard gaat dat niet altijd vanzelf, en moet je daar af en toe aan werken.

We zijn ongelooflijk dankbaar dat we dit allemaal mogen en kunnen doen. Wie we daarvoor moeten bedanken weten we niet. We zijn niet supergelovig, maar een bepaald ‘iemand of iets’ zal daar misschien iets mee te maken hebben. Onze ouders kunnen we bedanken omdat ze ons mede gemaakt hebben tot wie we nu zijn. Jeanne en Marionne bedanken we, omdat het nooit een probleem is dat Monique zo lang vakantie neemt. Ik had graag ook mijn werkgever bedankt, maar de situatie is nu van een andere aard.
We zijn vooral dankbaar dat we gezond zijn. Heel cliché, maar als we soms geconfronteerd worden met vervelende dingen, vergeten we dat onbewust nog wel eens. We proberen zelf het een en ander aan onze gezondheid te doen. We sporten zeer regelmatig, we roken niet en we drinken met mate, hoewel je uit deze vakantieblog misschien wel andere informatie hebt opgenomen. Tja, vakantie hè…
Daarnaast moet je ook geluk hebben. Ik heb op mijn werk als fitnessinstructeur en sportmasseur zoveel mensen ontmoet, die ondanks een hartstikke gezonde leefstijl toch de meest enge ziektes kregen, of zelfs een hartstilstand, waardoor we ons beseffen dat we met een goede gezondheid de hoofdprijs hebben.
Die hoofdprijs kan zo maar weg zijn, beste lezers, dus stel dingen niet te lang uit. Wij zeiden altijd: ’later als we niet meer hoeven te werken, kopen we een camper en gaan we reizen’. Op een gegeven moment hebben we toch maar een camper gekocht, ondanks dat we vermoedelijk nog een hele tijd moeten werken. Niet dat je levensgeluk nu zit in campers, vakanties, e.d., maar het is niet verkeerd soms wat dromen uit te laten komen, denken we
We zijn nu 51 en 52 en mogen dus nog even. Maar het kan ook zomaar ineens over zijn.
Die vijf jaren dat we nu met zijn tweetjes camperen pakt niemand ons meer af. Die zestien jaren dat we bij elkaar zijn ook niet, en ons hele leven hopelijk voorlopig ook niet. Want we hebben het nog keigezellig met elkaar.

Bedankt dat je deelgenoot wilde zijn van onze vakantie-ervaringen.

>Beuningen – KM 28230 – N 51°51.492’ E 5°46.194’